Verhalen uit de klas: ‘Ik ga papa nooit meer zien’
In deze rubriek lees je bijzondere verhalen uit de klas. Deze keer het verhaal van Larissa, jongerenexpert bij Kikid. Tijdens een voorstelling op een basisschool in Haarlem stelde een leerling een vraag die bleef hangen. Wat begon als een gesprek over mentale gezondheid, werd een moment waarin hij voorzichtig zijn eigen verhaal deelde. Dat maakte indruk.
We spelen de voorstelling Happy Me over mentale gezondheid. Leerlingen van groep 8 komen met veel energie de aula binnen. Ze hebben er duidelijk zin in. Wanneer iedereen zit, stel ik de vraag: “Weten jullie waar de voorstelling over gaat?” De reacties verrassen me. De klas is goed voorbereid. In hun eigen woorden vertellen ze wat mentale gezondheid betekent.
Dan steekt een jongen zijn hand op. “Horen depressie en bipolair ook bij het onderwerp?” Even is het stil. Het is een opvallende vraag voor een leerling van deze leeftijd.
Ik ga papa nooit meer zien
Wat doet het met jou?
Na de laatste scène van Happy Me stelt hij nog een vraag. “Doen de verhalen die kinderen jou vertellen iets met je? Moet je er weleens van huilen?” Ik kijk de klas rond. “Wat denken jullie?” vraag ik. Alle leerlingen knikken.
Ik glimlach. “Ja, natuurlijk doen verhalen iets met mij. En gelukkig maar. Dat is precies de reden waarom ik dit werk doe.”
Zijn verhaal
Als de aula leegloopt, blijft de jongen nog even zitten. Ik ga naast hem zitten en vraag waar hij de woorden depressie en bipolair heeft gehoord. “Papa,” zegt hij zacht. “Bij papa was het vaak donker. Hij voelde zich niet fijn in zijn hoofd.”
Hij vertelt dat hij er bijna nooit om hoeft te huilen. Alleen als hij andere kinderen met hun vader ziet. “En mama moet soms huilen. Dan wil ik haar helpen… maar ik weet niet hoe.” Hij vertelt ook dat het hem helpt om aan zijn vader te denken. Aan de mooie dingen en fijne herinneringen.
Als zijn tranen zijn opgedroogd, vraag ik wat ik voor hem kan doen. Hij haalt zijn schouders op en kijkt me aan. “Dankjewel dat je luisterde. Ik heb weer even aan papa kunnen denken. Dat was heel fijn.”
We geven elkaar een boks. “Jouw verhaal heeft iets met me gedaan. Dankjewel voor het delen”, zeg ik tegen hem.
De kracht van luisteren
Na dit gesprek voel ik vooral dankbaarheid. Dat ik even onderdeel mocht zijn van zo’n kwetsbaar moment.
Dit is waarom we doen wat we doen. Met onze voorstellingen brengen we gesprekken op gang die anders misschien niet gevoerd worden. We laten zien dat je niet de enige bent. Dat je gevoelens er mogen zijn.
Maar wat deze jongen me opnieuw liet zien, is hoe krachtig luisteren kan zijn. Je hoeft niet altijd iets op te lossen. Soms is alleen luisteren voldoende.
