Verhalen uit de klas: 'Toen ze over racisme begonnen, wist ik: dit is waarom ik dit werk doe.' - Kikid

Verhalen uit de klas: ‘Toen ze over racisme begonnen, wist ik: dit is waarom ik dit werk doe.’

In deze rubriek lees je bijzondere verhalen uit de klas. Deze keer het verhaal van projectleider Noah. Na afloop van een voorstelling over pesten in Zeeland bleef hij napraten met twee meisjes uit zijn groepje. Het gesprek ging al snel over racisme en liet zien waarom dit werk zo belangrijk is.

Twee meisjes bleven zitten

Na afloop van de voorstelling bleven twee meisjes bij me zitten. Eerst dacht ik dat ze gewoon nog wat wilde kletsen, maar al snel begonnen ze te vertellen. Over racisme. Over opmerkingen die ze kregen. Over hoe mensen hen aankeken. Hun stemmen braken en hun ogen werden vochtig.

“Waarom kunnen ze ons niet met rust laten?”

De meiden vertelden dat ze vaak het gevoel hebben zich te moeten verantwoorden. Dat ze alles moeten uitleggen. Waarom ze er zo uitzien. Waarom ze iets dragen. Waarom hun geloof belangrijk voor hen is. Eén van hen zei: “Waarom moeten wij altijd alles uitleggen? Waarom kunnen ze ons gewoon niet met rust laten?”

Dat kwam binnen. Ik voelde de frustratie, de pijn, maar ook de moed. Want het vraagt lef om dit te delen, zeker met iemand die je pas net hebt ontmoet.

Rauw en eerlijk

Ik hoorde voorbeelden die hard binnenkwamen. Een meisje vertelde dat ze op straat “aap” genoemd was. Een ander dat ze nare opmerkingen over haar hoofddoek kreeg. Ook het bekeken worden – die blikken die zeggen dat je er niet bij hoort – kwamen vaak terug.

Het was pijnlijk om te horen. Maar tegelijkertijd voelde ik iets anders: dankbaarheid. Dat ze dit nu met mij durfden te delen. Dat ze zich gezien voelden. Ik denk dat mijn etnische achtergrond en mijn geloof waar ik ook open over vertelde, het voor hen laagdrempeliger maakte. Ze herkenden zich in mij.

De mentor stapte in

Na het gesprek kwam de mentor naar me toe. Ze had een deel van het gesprek meegekregen. Ze vroeg: “Hoe kunnen wij als school dit onderwerp aanpakken?” Ik vond dat een mooie vraag. Alleen al erkennen dat dit speelt, is belangrijk.

Ik zei dat het helpt als scholen serieus kijken naar diversiteit in hun team. Als leerlingen zich ook in hun docenten herkennen, voelen ze zich veiliger. Het is belangrijk dat ze zien: ik ben niet de enige. En ga dit soort lastige onderwerpen in de klas niet uit de weg. Maak het bespreekbaar. Dat helpt.

Zwaar, maar ook mooi

Het gesprek was heftig. Vijf meisjes die huilend vertellen dat ze zich niet gezien voelen. Dat is zwaar om te horen. Sommigen vertelden dat ze proberen weerstand te bieden. Anderen dat ze het negeren, alsof het niet gebeurt. Maar in dat moment, met elkaar, konden ze het wél uitspreken. Ze voelden: we zijn niet de enige die dit meemaken, en we hebben steun aan elkaar.

Waarom dit me bijblijft

Ik denk nog vaak terug aan dit moment. Het heeft me laten zien hoe belangrijk representatie is. En dat we jongeren een veilige plek geven om hun verhaal te doen. Zij herkenden zich in mij en durfden daarom open hierover te praten.

Zelf heb ik geen harde vormen van racisme meegemaakt, maar ik herken het gevoel van buiten de groep vallen. Van mensen die hun mening over jouw cultuur geven, zonder te weten wat het met je doet. Precies daarom raakten de verhalen van de meiden me zo diep.

Precies daarom doe ik dit werk

Wat ik die dag zag en hoorde, bevestigt voor mij waarom ik jongerenexpert ben. Dit werk gaat niet alleen over theater of een gesprek. Het gaat over ruimte maken. Over zien wat er speelt, en jongeren laten voelen dat hun stem telt.

Dat vijf meisjes mij opzochten om hun verhaal te delen, dat ze huilden en toch bleven praten – dat is de kern. Ik hoop dat de school ermee verdergaat. En ik hoop dat de meiden voelden wat ik voelde: dat ze er mogen zijn, precies zoals ze zijn.

Deel dit artikel:

Meer artikelen

Stichting Kikid

Zijlweg 1, 2013 DA Haarlem
Tel 085 210 55 00

Stichting Kikid

Handige links

Volg ons