Ik heb eerlijk antwoord gegeven. Niet als iemand die alles weet, maar als mens. Want dat is ook de kracht van Kikid. We staan niet voor de klas om jongeren te vertellen hoe het moet. We maken ruimte voor een gesprek waarin ze zichzelf mogen herkennen.

Dat hij die vraag juist aan mij stelde, deed ook iets met mij. Het gaf me het gevoel dat ik belangrijk voor hem kon zijn. Dat ik niet zomaar tegenover een groep stond, maar dat er echt contact was.

Na afloop bleef dat moment in mijn hoofd zitten. Die jongen met zijn oortjes in. Die telefoon in zijn hand. Die houding van: mij krijg je niet. En dan toch die vraag.

Soms lijkt een leerling ver weg. Maar achter die afstand kan een wereld zitten die graag gezien wil worden. En als er dan één moment komt waarop iemand zich durft open te stellen, voel ik weer waarom deze gesprekken zo belangrijk zijn.