Verhalen uit de klas: ‘Ze durfde eindelijk te vertellen hoe het pesten haar raakte’

In deze rubriek lees je bijzondere verhalen uit de klas. Deze keer het verhaal van jongerenexpert Camila. Tijdens een voorstelling in groep 8 ontstond er een gesprek dat haar nog altijd bijblijft. Over pesten, veerkracht en het vinden van troost in kleine dingen.

Ze zat in groep 8, en droeg al veel

Het meisje uit groep 8 zat tijdens de voorstelling naast me. Ze zei weinig. Terwijl we met de klas in gesprek waren over vriendschap en pesten, zat ze zachtjes aan mijn armbandjes te friemelen. “Ze zijn zo mooi”, zei ze op een gegeven moment. Dat kleine gebaar bleef maar doorgaan – en ik voelde dat er iets achter zat. Iets groters. En toen begon ze voorzichtig te praten.

Pesten, thuisproblemen en weinig ruimte

Ze vertelde dat ze werd gepest. Al langere tijd, door een meisje uit haar klas. Dat meisje had thuis ook grote problemen, en de school wist ervan. Maar echt ingrijpen, dat was lastig. En dus bleef de situatie voor haar hetzelfde. Ze voelde zich machteloos, onveilig. Ze zei niet dat ze wilde dat iemand het zou oplossen, ze wilde vooral kwijt hoe zwaar het was. Een klasgenootje, haar vriendin, schoof aan bij ons gesprek. Ze kneep in haar hand en zei: “Ik weet het. Ze doet echt gemeen. Ik probeer je te steunen, maar soms wordt er ook gemeen tegen mij gedaan.” Ook zij zat klem.

Verder praten in de pauze

In de pauze bleven we met z’n drieën praten. Rustig, open. Het meisje zei dat ze zich gezien voelde, gewoon doordat er naar haar geluisterd werd. Dat het opluchtte om te zeggen wat haar dwarszat. Ze vertelde ook dat ze bijna klaar was op deze school. “Dan kom ik in een nieuwe klas”, zei ze. “Dan kan ik opnieuw beginnen.” Ik zei dat ik dat een heel krachtig vooruitzicht vond.

Soms kun je de situatie niet veranderen. Dan is het enige wat je kunt doen: eerlijk zijn over hoe moeilijk het is, en praten over hoe je jezelf toch kunt beschermen. Over geduld, over hoop, over het vertrouwen dat dingen kúnnen veranderen – ook al voelt het nu niet zo.

Een onverwacht cadeau

Aan het einde van ons gesprek gaf ik haar iets. Eén van mijn armbandjes. “Voor jou,” zei ik. “Als herinnering dat jij ertoe doet.” Ik doe dit bijna nooit, maar dit voelde gewoon goed.
En aan het eind van de schooldag kwam ze terug. Met iets in haar hand. Een kettinkje, zelfgemaakt van kralen. Er hing een klein engeltje aan. “Deze is voor jou”, zei ze. “Omdat jij mij ook iets moois gaf.” Ik zei nog dat het echt niet hoefde. Maar ze stond erop.

Haar verhaal hangt op een bijzondere plek

Ik draag de ketting alleen op speciale momenten. En als ik hem niet draag, hangt hij op een plek waar ik hem elke dag zie. Want wat me het meeste is bijgebleven, is niet het kettinkje – maar het moment. De openheid. De veerkracht. Hoe één gesprek, één luisterend oor, een verschil kan maken. Soms is dat het enige wat je kunt doen. Maar soms is dat ook precies genoeg.

Deel dit artikel:

Meer artikelen

Stichting Kikid

Zijlweg 1, 2013 DA Haarlem
Tel 085 210 55 00

Stichting Kikid

Handige links

Volg ons