Verhalen uit de klas: ‘De voorstelling bracht hem terug naar thuis’

In deze rubriek lees je bijzondere verhalen uit de klas. Deze keer het verhaal van Lisa, jongerenexpert bij Kikid. Tijdens een voorstelling in een ISK klas in Hoofddorp werd een leerling onverwacht geraakt. De voorstelling bracht hem terug naar herinneringen uit zijn jeugd, in het land waar hij vandaan komt. Dat maakte indruk.

‘Het was een rustige groep. Een ISK-klas met leerlingen die nog maar kort in Nederland zijn. Verschillende talen, verschillende achtergronden. Je merkte dat ze elkaar niet altijd goed begrepen, maar er was wel respect. Wat je ook voelt: iedereen brengt iets mee. Een eigen verhaal, dat je niet altijd meteen ziet. Tijdens dit soort lessen zie ik vaak dat leerlingen eerst afwachten. Ze kijken, luisteren en proberen te volgen wat er gebeurt.

Puntje van zijn stoel

Tijdens de voorstelling Talk To Me over mentale gezondheid viel één jongen meteen op. Hij zat de hele tijd op het puntje van zijn stoel. Hij zocht vaak oogcontact. Het leek alsof hij iets wilde zeggen, maar de woorden niet kon vinden. Dat zie ik vaker. Zeker in klassen waar taal nog een drempel is.

Een kleine opening aan het einde

Aan het einde van de les deden we een schrijfopdracht. Leerlingen schreven een krachtzin op. Een zin die ze tegen zichzelf willen zeggen. Iets wat ze nodig hebben, of willen onthouden. We geven ze dat kaartje mee naar huis. Bijvoorbeeld om op hun spiegel te hangen. Zodat ze die zin vaker terugzien en er even bij stilstaan. Na afloop zei ik: “Als iemand nog iets wil delen, mag dat.” En toen ging zijn hand omhoog.

‘Ik speelde vroeger ook theater’

Hij begon zacht te praten. Een klasgenoot hielp af en toe met vertalen. Hij vertelde dat hij vroeger theater speelde. Met zijn familie, en in het dorp waar hij vandaan komt. Dat dat mooie herinneringen voor hem zijn. Samen spelen, samen optreden. En dat dit de eerste keer was dat hij weer theater zag sinds hij in Nederland is. Het bracht hem even terug naar hoe het toen was.

Hij begon te delen

Deze jongen woont hier nu ongeveer anderhalf jaar. Zonder zijn familie. Dat raakte me. Het besef dat er zoveel jongeren zijn die hier alleen zijn, en weinig mensen hebben om mee te praten over hoe het echt met ze gaat.

De voorstelling en zijn herinneringen aan theater zorgden ervoor dat hij begon te delen. Over wat hij mist en hoe het is om hier opnieuw te beginnen. Theater was voor hem niet zomaar iets. Het hoorde bij zijn leven van toen. En op dat moment kon hij dat weer even benoemen.

Fijn om erover te praten

Na afloop kwam hij nog even naar me toe. Hij zei dat hij het fijn vond om het erover te hebben. Ik bedankte hem voor het delen. En zei dat het knap was. Dat hij trots mag zijn op hoe hij het hier doet. Op school, met de taal en in zijn leven hier.

Ook vertelde ik dat er in Nederland veel plekken zijn waar je theater kunt doen. Hij reageerde meteen. Je zag een beetje enthousiasme terugkomen. Hij knikte en glimlachte.

Wat dit moment laat zien

Dit moment blijft me bij omdat het laat zien hoe belangrijk het is om ruimte te maken voor dit soort gesprekken. Ik denk dat school voor veel jongeren een plek is waar ze niet zo snel iets delen, tenzij daar echt ruimte voor wordt gemaakt.

Door gesprekken zoals deze ontstaat die ruimte. Voor hem was dit ook iets wat hij nog nooit eerder had gedeeld.

Er zijn veel jongeren die nog maar kort in Nederland zijn en hier weinig mensen hebben om mee te praten. Terwijl ze ondertussen keihard hun best doen om mee te komen en iets op te bouwen.

Juist daarom is het belangrijk om naar elkaar om te kijken. Om het gesprek aan te gaan. Soms is één vraag of één moment al genoeg.

Deel dit artikel:

Meer vacatures:

Theater & trainingen voor het onderwijs. In een wereld vol uitdagingen helpt Kikid jongeren sterk in het leven te staan met lessen voor het leven.

Stichting Kikid

Zijlweg 1, 2013 DA Haarlem
Tel 085 210 55 00

Stichting Kikid

Handige links

Volg ons